“Sommige vragen laten zich niet oplossen door harder te werken. Ze vragen om even stil te staan.”
Hi, ik ben Petra,
Ik kijk graag verder dan wat er aan de oppervlakte zichtbaar is.
In mijn werk als psycholoog zie ik hoe werk, gezondheid, relaties en persoonlijke ontwikkeling voortdurend met elkaar verweven zijn. Achter wat we aan de buitenkant laten zien, gaan vaak verhalen schuil over verwachtingen, verantwoordelijkheid, verandering en de zoektocht naar balans.
Ik ben nieuwsgierig naar de patronen die daarin zichtbaar worden. Naar wat mensen beweegt, waarom we soms vastlopen en wat er verandert wanneer we opnieuw leren kijken naar onszelf en de keuzes die we maken.
Die nieuwsgierigheid is de rode draad in mijn werk én in wat ik schrijf. Niet om snelle antwoorden te geven, maar om woorden te geven aan ervaringen die veel mensen herkennen en soms moeilijk kunnen benoemen.
De weg die ik heb afgelegd
Mijn leven voelt een beetje als water. Als het stilstaat wordt het troebel en ontstaat er onrust. Water moet kunnen stromen.
Wat begon als een klein beekje dat spelenderwijs zijn weg vond, groeide uit tot een kronkelende rivier die bij obstakels steeds opnieuw een andere route zocht. Soms met een omweg, soms krachtig voorwaarts en soms rustig kabbelend. Altijd in beweging.
Met een brede interesse vond ik het lange tijd lastig om één richting te kiezen. Juist die nieuwsgierigheid bracht me uiteindelijk bij de psychologie. Niet omdat ik alle antwoorden zocht, maar omdat ik wilde begrijpen wat mensen beweegt en waarom we doen wat we doen.
Ik heb bijna tien jaar een eigen praktijk gehad als toegepast psycholoog. Inmiddels werk ik als Arbeids- en organisatiepsycholoog, waar ik dagelijks zie hoe werk, gezondheid en het leven buiten het werk onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Als ik terugkijk, zie ik mijn leven niet als een rechte lijn, maar als verschillende fases die ieder iets hebben toegevoegd. Eerst was er het ontdekken. Daarna het verdiepen, met opleidingen, persoonlijke ontwikkeling en steeds beter begrijpen wat voor mij werkelijk belangrijk is.
Nu ervaar ik vooral rust. Niet omdat alle vragen zijn verdwenen, maar omdat ik heb ontdekt dat groei niet draait om steeds meer doen, maar om steeds dichter bij jezelf komen.
Vanuit die plek schrijf ik. Over werk, vitaliteit, psychologie en de vragen die ons onderweg bezighouden. Niet om pasklare antwoorden te geven, maar om woorden te geven aan ervaringen die veel mensen herkennen.
Mijn manier van kijken
Wanneer mensen vastlopen, richten we ons vaak als eerste op de klacht. Toch staat die klacht meestal niet op zichzelf. Stress, uitputting of lichamelijke signalen vertellen vaak een groter verhaal over hoe iemand leeft, werkt en zich verhoudt tot zichzelf en de mensen om zich heen.
Daarom ben ik minder geïnteresseerd in het bestrijden van de klacht dan in het begrijpen van wat er onder de oppervlakte speelt. Welke patronen zijn in de loop van de tijd ontstaan? Welke verwachtingen legt iemand zichzelf op? Welke signalen geeft het lichaam al veel langer af? En wat raakt onderweg uit beeld wanneer we vooral blijven doorgaan?
Mijn manier van kijken is gevormd door de psychologie, positieve psychologie, Acceptance and Commitment Therapy (ACT) en mijn interesse in lichaamsgericht en systemisch werken. Niet als losse methodieken, maar als verschillende perspectieven die mij helpen om de mens als geheel te blijven zien.
Waarom Krachtig Vooruit
Krachtig Vooruit is met mij meegegroeid.
Waar Krachtig Vooruit ooit begon als een online praktijk voor coaching, is het uitgegroeid tot een plek waar ik mijn observaties en psychologische inzichten deel.
Ik schrijf over werk, vitaliteit, psychologie en de vragen die ons bezighouden wanneer het leven niet meer vanzelf gaat. Niet om pasklare antwoorden te geven, maar om ruimte te maken voor herkenning, nuance en een ander perspectief.
Soms begint een verandering niet met iets nieuws leren, maar met iets beter begrijpen.
Ruimte om te kijken
Veel van mijn ideeën ontstaan niet achter een bureau, maar buiten.
Tijdens een wandeling in het bos of over het strand merk ik vaak hoe mijn gedachten tot rust komen. Er ontstaat ruimte om verbanden te zien die in de drukte van alledag gemakkelijk uit beeld verdwijnen. Misschien omdat de natuur niets van ons vraagt. Ze nodigt alleen uit om te kijken, te vertragen en aandacht te hebben voor wat er al is.
De zee trekt me door haar weidsheid en voortdurende beweging. Het bos door de rust en de eenvoud. En de bergen herinneren me eraan dat ieder perspectief verandert wanneer je bereid bent een andere route te nemen.
Die manier van kijken neem ik ook mee in mijn werk en in wat ik schrijf. Niet op zoek naar snelle antwoorden, maar naar meer begrip voor wat mensen bezighoudt.
Misschien begint inzicht niet met harder zoeken, maar met ruimte maken om anders te kijken.
Ik hoop dat Krachtig Vooruit een plek mag zijn waar je af en toe even kunt vertragen, met aandacht kunt kijken naar wat er werkelijk speelt en daarna weer met meer helderheid je eigen weg kunt vervolgen.
