Je zit in een ruimte waar de sfeer gespannen is. Iemand is boos, een ander verdrietig. En voordat je het doorhebt, voel jij het ook. Die spanning zit in jouw lijf. Die boosheid gonst door je hoofd. Dat verdriet drukt op je borst.

Je vraagt je af: wat is er met mij aan de hand?

Maar het is niet van jou. Het is van hen.

Als hoogsensitief persoon voel je situaties, sferen en gevoelens van anderen haarfijn aan. Door je sterk ontwikkeld empathisch vermogen ben je in staat om de emoties van anderen aan te voelen en begrijp je hun perspectief goed, ook als het anders is dan je eigen mening. Dat is een kracht.

Maar je kunt je hierdoor overspoeld voelen. Je maakt moeilijk onderscheid tussen je eigen emoties en die van anderen. Je slikt je eigen mening in. Dat is je valkuil.

In deze blog vertel ik je waarom het zo belangrijk is dat je leert voelen wat van jou is en wat niet. En hoe je van een thermometer – die zich aanpast aan de omgeving – een thermostaat wordt die zijn eigen klimaat bepaalt.

Wat er gebeurt als je gevoelens van anderen overneemt.

Je loopt een winkel binnen en voelt meteen: hier klopt iets niet. De spanning hangt in de lucht. Misschien heeft het personeel ruzie gehad. Misschien is er net een vervelende klant geweest.

Jij weet het niet. Maar je voelt het wel.

En voordat je het doorhebt, zit die spanning in jouw lijf. Je hartslag gaat omhoog. Je schouders spannen. Je wilt weg.

Thuis probeer je het van je af te schudden. Maar het blijft hangen. Je bent prikkelbaar. Moe. Verward. Je vraagt je af wat er mis is met jou.

Niets. Er is niets mis met jou.

Je hebt iets opgepikt wat niet van jou was. En omdat je niet wist dat het niet van jou was, heb je het meegenomen. Alsof je per ongeluk de tas van iemand anders oppakt en ermee naar huis loopt.

Dit gebeurt vaker dan je denkt.

Bij familie, vrienden, collega’s. Overal waar mensen zijn met emoties, kun jij ze oppikken. En als je niet leert onderscheid te maken, blijf je rondlopen met gevoelens die niet van jou zijn.

Daardoor raak je jezelf kwijt. Je weet niet meer wat jij voelt, wat jij wilt, wat jij nodig hebt. Je past je aan. Steeds weer. En ondertussen groeit de vermoeidheid, de onrust, de twijfel.

Waarom het zo lastig is om hier verandering in te brengen

Misschien heb je al geprobeerd om grenzen te stellen. Om meer voor jezelf op te komen. Om te zeggen: dit is niet van mij.

Maar het werkt niet. Of niet lang genoeg.

Waarom niet?

Omdat de meeste methodes je leren om je af te sluiten. Om een muur op te trekken. Om minder te voelen.

Maar dat werkt niet voor HSP’s. Je kunt niet minder voelen. Dat zit in je systeem. In je brein. In hoe je bent gemaakt.

Afsluiten kost energie. Het voelt niet natuurlijk. En uiteindelijk stort die muur toch in, omdat je niet kunt blijven vechten tegen wie je bent.

Wat je nodig hebt, is geen muur. Wat je nodig hebt, is helderheid.

Helderheid over wat van jou is en wat niet. Over waar je grenzen liggen. Over hoe je luistert naar wat jouw lijf je vertelt.

Maar dat vraagt om een andere aanpak. Een aanpak die niet uitgaat van “minder voelen”, maar van “beter begrijpen wat je voelt”.

Het probleem zit dieper dan je denkt

HSP’s hebben de neiging om te veel in hun hoofd te zitten. Je overdenkt. Je analyseert. Je probeert alles te begrijpen.

En ondertussen raak je de verbinding met je lijf kwijt.

Je lijf geeft constant signalen af. Spanning in je schouders. Een knoop in je maag. Een beklemmend gevoel op je borst. Maar je hoort het niet. Of je negeert het. Want je bent druk bezig in je hoofd.

Daardoor mis je de cruciale informatie die je lijf je geeft. Informatie die je kan helpen om te voelen: dit is van mij. Of: dit is niet van mij.

Stel je voor: je zit in een vergadering. Iemand is boos. Je voelt spanning in je lijf. Je denkt: ik heb iets fout gedaan. Ik moet het oplossen. Ik moet het goedmaken.

Maar als je even pauzeert en voelt, merk je misschien: deze spanning zat er al voordat ik binnenkwam. Deze boosheid is niet op mij gericht. Dit is niet van mij.

Dat onderscheid maken, dat vraagt om verbinding met je lijf. En die verbinding is er vaak niet.

Daarnaast zit je vaak vast in je gedachten. Je vecht tegen lastige gevoelens. Je probeert ze weg te duwen, te negeren, te beheersen. Maar hoe meer je vecht, hoe groter ze worden.

En in die strijd verlies je het contact met het nu. Je leeft in je hoofd, in het verleden of de toekomst. Niet in het moment. Niet bij jezelf. 

Van thermometer naar thermostaat

Een thermometer meet de temperatuur om zich heen en past zich aan. Als het koud is, geeft hij kou aan. Als het warm is, geeft hij warmte aan. 

Een thermostaat bepaalt zelf de gewenste temperatuur. Hij voelt wat er om hem heen gebeurt, maar hij beslist zelf wat het klimaat wordt.

Als HSP ben je vaak een thermometer. Je voelt alles om je heen en past je aan. Iemand is boos? Jij voelt boosheid. Iemand is verdrietig? Jij voelt verdriet. Iemand verwacht iets van je? Jij probeert het waar te maken.

Maar je mag een thermostaat zijn. Je mag voelen wat er om je heen gebeurt én kiezen wat jij ermee doet. Je mag je eigen klimaat bepalen. 

Dat betekent niet dat je niet meer empathisch bent. Het betekent niet dat je niet meer voelt. Het betekent dat je leert onderscheid te maken. Dat je leert luisteren naar wat jouw lijf je vertelt. Dat je leert aanwezig te zijn bij jezelf.

En dat begint met jezelf leren kennen. Met begrijpen wat hoogsensitiviteit voor jou betekent. Met leren schakelen tussen hoofd en lijf. Met leren omgaan met lastige gedachten en gevoelens, ze aanvaarden en aanwezig zijn in het moment.

Dat is niet iets wat je in één keer leert. Het is een proces. Een proces waarin je steeds beter leert voelen: dit is van mij. En dit niet.

Waarin je leert dat je niet hoeft mee te bewegen met elke emotie of verwachting om je heen. Waarin je leert dat je je eigen richting mag kiezen.

Hoe je dit leert

In mijn Let go en live-traject leer je precies dit. We gaan samen aan de slag met de kern van je hoogsensitiviteit. Niet met quick fixes of trucjes, maar met échte verbinding met jezelf.

Je leert schakelen tussen hoofd en lijf. Je leert herkennen wat van jou is en wat niet. Je leert omgaan met lastige gedachten en gevoelens zonder erin vast te lopen. Je leert aanwezig zijn in het moment, bij jezelf.

Zodat je niet langer een thermometer bent die zich aanpast, maar een thermostaat die zijn eigen klimaat bepaalt.

Wil je aan de slag? Of wil je eerst sparren over wat voor jou de beste route is

Maak een afspraak voor een verhelderend gesprek. Dan kijken we samen wat er speelt en hoe ik je kan helpen om van thermometer naar thermostaat te gaan. Zodat je weer rust vindt, jezelf terugvindt en leeft op een manier die bij jou past.